|Epitome of minimalism| Wat maakt een stijlicoon zo iconisch?

Over het definiëren van je authenticiteit

“Style is not a facade. It’s knowing who you are, knowing what you love.”

Stijliconen zijn het epitome of cool. Ze hebben lak aan de –ongeschreven- stijlregels van hun tijd. Dat maakt hun iconische looks tijdloos; zoals Kate Moss’ haar luipaardprintjes en zwarte skinny’s en Mick Jagger’s bohemian blousjes. Ze zijn rebellen, regelbrekers en vrije geesten. Net zo rebels is de minimalist. Anno nu is consumeren een levensbehoefte in de categorie: eten, liefde en seks. Een stoot dopamine wanneer dat wat eerst van de winkel was, nu jouw bezit is. De minimalist laat zich niet meevoeren op de wind van de status quo, integendeel de minimalist consumeert zo min mogelijk en schrapt alles wat niet gelukkig maakt.

Minimalisme is een voorbeeld van een idealistisch gedachtegoed dat zijn bekendheid vooral te danken heeft aan commercie. De meeste mensen zullen minimalisme omschrijven als een modestroming die terug te vinden is bij Scandinavische merken zoals Fillipa K en Cos. Simpele silhoutten, basiskleuren en sowieso veel basics in de kledingkast in plaats van fast-fashion. Een idealistisch en progressief gedachtegoed dat is teruggebracht tot een lifestyle die je kunt kopen, zoals wel vaker gebeurt met een ontwikkeling in cultuur volgens dr. Michelle Bastian. 
Twee bekende minimalisten de Amerikaanse Joshua Millburn en Ryan Nicodemus hebben zich wél verdiept in de idealistische stroming en zijn ernaar gaan leven. Volgens hen is minimalisme een middel om voldoening te bereiken/ervaren in het leven. Minimalisme is simpelweg je ontdoen van al het onnodige en misbare zodat je de focus kunt leggen op wat echt belangrijk is in je leven.

In één van hun essays over minimalisme beschrijven zij hoe ogenschijnlijk succesvol ze waren voordat ze minimalisme ontdekten. Ze hadden succesvolle carriere’s, grote huizen, en luxe auto’s. Aan de buitenkant zagen mensen succes, maar van binnen voelden ze zich leeg, gestrest en ongelukkig.
Een andere expert die een vorm van minimalisme praktiseert is de Japanse opruim-goeroe Marie Kondo. Haar methode  in een notendop: doe alles weg wat je niet echt gelukkig maakt. 

Zowel de Amerikaanse minimalisten als Marie-Kondo zijn experts op het gebied van de-cluttering en volgens hen zijn zowel het proces als het eindresultaat heel persoonlijk. Zolang je maar alles wegdoet en uit je leven schrapt wat je niet gelukkig maakt. Een schoenenfreak wordt gelukkig van vijfhonderd paar schoenen, en een ander houdt maar dertig spullen over in totaal. Wanneer je zo rigoureus schrapt, blijft  enkel over wat essentieel is voor jou. Wellicht vind je daar je authenticiteit. Hetgeen wat jouw uniek en misschien wel iconisch maakt.

In een onderzoek van sociaal psycholoog Dr. Jean Twenge: legt zij een verband tussen welke idealen de laatste generaties van jongs af aan binnen krijgen door middel van media en marketing en het gevoel nooit te voldoen aan dat plaatje wat als doel wordt afgebeeld. Twenge zegt zelfs:“Ik denk dat dit onderzoek ons vertelt dat het moderne leven niet goed is voor onze mentale gezondheid.” Mijn interpretatie is dat we opgroeien met een projectie van een ‘gelukkig leven’, maar wie zegt dat het jouw gelukkige leven is. Jouw voorkeuren, smaak en venster van de wereld worden niet meegenomen in de marketingconcepten. Niemand heeft ook weet van wat die wensen precies zijn, alleen jij kan daarbij.

Nu pleit ik niet per se voor een altruïstisch leven waarin je voldoening haalt uit alles behalve materialisme. Kleding kan een mooi symbool zijn voor de ontwikkeling die je doormaakt:“The enthusiastic remaking of one’s style, on the other hand, tells the time of transformation, of distancing oneself from the past in the hope of new futures."

Maar ik ben van mening dat de intrinsieke waarde wordt vergroot door creatie. Door spelen en maken. Niet iedereen zal evenveel affiniteit hebben met creativiteit, maar ik wil graag geloven dat ieder mens in staat is om te creëren. Of het nu een instrument bespelen is of puzzelen aan een wiskundige formule. De essentie is het spelen an sich. Zoals een kind geen blokken stapelt om een toren te maken, maar om de handeling van het stapelen zelf.

Mijn vraag of eigenlijk voorstel is om te kijken naar de spullen die je graag vergaart. Welke lifestyle consumeer je? En dat materialisme omtrent je passie of dat waar je je tot aangetrokken voelt om te zetten in creatie. Hoe kun je de shift van een ‘lifestyle’ kopen omzetten naar creëren of leven.  

* from Refashioning time by dr.Michelle Bastian